Speech, 18 oktober 2014, Rembrandplein

WELKOM OP ADEV

We demonstreren vandaag voor de underground, voor onze vrijplaatsen en voor onze kraakpanden. We zijn hier met de support van de Vloek, de Occii, het Spinhuis, de nieuwe Anita, de Vrankrijk, de Slang, de tabakspanden en de Vondelbunker en we worden aangedreven door geluid van ADM, Villa Friekens, het Valreep collectief, Schijnheilig, Nimatek, DAF, Betoeterd, Kalash & Nikov, Bajesdorp en Plattegrond soundsystems. En dit is nog lang niet alles wat vrij Amsterdam te bieden heeft. Met geluid alleen al zouden we in staat zijn om het bestuur van deze stad weg te blazen.

Vorig jaar stonden we ook hier. Toen voor het behoud voor de Valreep. Ondanks grote publieke steun, duizenden handtekeningen en solide plannen voor legalisatie moest de Valreep koste wat kost ontruimd worden. En ja hoor, het heeft wat gekost; tonnen zo niet miljoenen. Met absurd machtsvertoon kwamen gemeente en politie aanwalsen. Maar ondanks een shovel, een waterkanon, een hijskraan, 15 ME busjes, ruiters, bratra, arrestatie-eenheden en een mobiele koffiebar heeft de politie er 13 uur over gedaan om ook de laatste sympathisant uit de Valreep weg te krijgen.

Vervolgens is de infrastructuur van de Valreep afgebroken en het pand dichtgetimmerd. Met als resultaat dat de Valreep er weer even verkrot en verlaten bijstaat als voor de kraak. En waarom? Waarom moest een bruisend buurtinitiatief met alle macht om zeep worden geholpen? Waarom was het niet mogelijk om het dialoog aan te gaan en een weg te zoeken om het initiatief te behouden? Het antwoord in ontnuchterend: het was simpelweg niet mogelijk omdat wethouders en bestuurders niet over hun eigen schaduw wilden springen, omdat ze niet met kritiek en tegenspraak om kunnen gaan. Omdat ze zich daar juist bedreigd door voelen en omdat ze op schoot zitten van projectontwikkelaars die geen zelf organiserend volk in hun achtertuin willen hebben. Tegen deze gemeentelijke muur van ego’s en persoonlijke interesses bokst de gewone burger met zijn publiek belang of maatschappelijke meerwaarde niet op.

En precies dat staat nu weer te gebeuren in Den Haag. Vrijplaats de Vloek waar vrijwilligers 12 jaar lang een bruisend sociaal centrum hebben opgebouwd staat onder acute bedreiging. De gemeente heeft drie dagen geleden besloten om de vloek te slopen, terwijl de halve omgeving leeg staat. In Amsterdam hebben we nog maar enkele grote gekraakte vrijplaatsen; ik noem ADM, Villa Friekens en Bajesdorp. Ondanks hun lange bestaan blijven zij bedreigd. Laten we achter deze plekken staan en ze steunen, laten we manieren bedenken om ze te beschermen en sterk te maken zodat de overheid wel twee keer nadenkt voordat ze weer aan een ontruiming gaan beginnen.

De Valreep vrijwilligers werd vaak gevraagd: “Waarom gaan jullie niet gewoon weg? Jullie hebben kunnen spelen maar nu is het feesje over, zie het nou in, het is tijd om verder te trekken. De Stadsontwikkeling hou je gewoon niet tegen”.

Maar we zijn hier niet om ruimte op te vullen en in de marge te spelen, en te verkassen zodra het grote geld aan de deur klopt. We zijn hier niet om een beetje leuk te zijn en in het rafelrandje te passen.

We zijn hier om onze levens op te bouwen onder onze eigen voorwaarden. We zijn hier om ruimte te creëren en te claimen. We zijn hier om creatief te zijn en om zelf naar oplossingen te zoeken. We bieden een tegengewicht aan de heersende klasse en komen op voor sociale gerechtigheid. We hebben een mening en een politieke overtuiging van hoe deze stad en dit land moeten worden ingericht. We zijn hier altijd en constant, en niet enkel om de vier jaar in het stemhokje. We zijn de hete adem in de nek van de staat, de macht en het geld.

We doen dit uit solidariteit en we doen dit vanuit ons hart.

Ons hart is zwart rood en het beeft en het leeft en het schreeuwt om vrijheid en om zelfbeschikking en om autonomie!

En daarom gaan we niet weg.  Hell no, we won’t go!

Maar goed we houden ook van feesten, we houden van muziek en van plezier.

Ik kan hier nu gaan vertellen wat ik allemaal wel of niet goed vind aan het ADE, maar mij lijkt op dit moment maar één ding relevant. Terwijl zij op hun toplocaties business to business praten, contracten sluiten en carrière maken, staan wij hier buiten op het Rembrandtplein met 7 vette soundsystems, met onze voeten op het asfalt en ons gezicht in de zon en vullen deze stad met hartstocht, eigenzinnigheid, vrijheid en liefde.

Op freeparties, op vrijplaatsen en in kraakpanden gaan we juist daarvoor. We verkennen de grenzen van onszelf en deze maatschappij. Een feestje doen we samen, dat besteden we niet uit aan een club die je vervolgens in de rij laat wachten, fouilleert, veel te kleine biertjes voor veel te veel geld serveert en je eruit knikkert als je je niet conform de regeltjes gedraagt. Nee, nee, nee zo doen we dat niet. We hebben een ander idee van plezier maken, we feesten anders.

 

•We feesten niet omdat we een bepaalde DJ willen zien maar omdat onze vrienden de rave organiseren en we ze supporten.

•We dansen niet omdat we het publiek zijn maar omdat we deel zijn van het feest, deel zijn van een collectief en van een bredere beweging.

•We dansen omdat we met meer dan duizend man zijn en de smeris vanavond ons feestje niet komt verstoren.

•We feesten met alles wat we hebben, we feesten als een front.

•We feesten om de grenzen van de wetten en regels op te zoeken en om daar juist overheen te gaan.

Maar ondanks deze spirit heeft de underground het moeilijk.

Als oorzaak kunnen we naar het ADE wijzen, of naar de gemeente. We kunnen de schuld van het verdwijnen van vrijplaatsen aan de repressie wijten, aan ons drukke leven, aan de verklaring omtrent goed gedrag of aan het ouder worden. Maar we kunnen ook zeggen: “Ja, ik pak die koevoet en ik maar er wat leuks van. Als ik het nu niet doe dan gaat het nooit gebeuren.”

Want zo is het toch: als wij het niet doen, wie doet het dan wel? Wie tikt de politiek met directe acties op zijn vingers, wie confronteert de bestuurders en gemeenteraden met meningen die niet op het stembiljet zijn weergegeven, wie confronteert de speculanten, de banken en de graaiers met hun onacceptabele gedrag, wie neemt het op voor de huurders, de woningzoekenden, de stadsnomaden, voor de mensen die het allemaal niet zo breed hebben, voor mensen die telkens maar weer in conflict met de wet komen, die niet in het keurslijf van de gepolijste stad passen? Wie strooit zand in de neoliberale machine die over deze stad heen walst en alles onder een Berlijns sausje laat verstikken?

Dat is onze verantwoordelijkheid, het initiatief ligt bij ons en de ruimte is er. Het is aan ons om onze gemakzucht en de vrees voor consequenties af te schudden. Het is aan ons om uitdrukking aan ons gevoel en onze mening te geven. Het is aan ons om te laten zien dat we fundamenteel van mening verschillen met hoe de politiek, de staat en het kapitaal deze stad en dit land aan het inrichten zijn. Het is aan ons om te laten zien dat we ons niet door koorballen en excuussocialisten laten regeren, maar dat wij hier leven, hier wonen, hier dansen.

Dat wij hier, met ons zwartrode hart en onze vuist omhoog, de ruimte in deze stad opeisen.

Dus ja: ga panden kraken, lees de nieuwe kraakhandleiding en probeer hem uit, drop banners,  plaats tags en spray graffitti, plak stikkers op de stoplichten en lantarenpalen, maak de stad mooier. Organiseer raves en buitenfeesten, ga naar demo’s, interrumpeer toespraken, debatten en vergaderingen van belangrijke mensen, neem het risico, zeg ‘donder op’  tegen bureau broedplaatsen en tegen deze burgemeester. Laat je niet afblaffen of terechtwijzen door iemand in uniform, wees niet geïntimideerd. Jat de microfoon van PowNews, spoof, hack, saboteer, wees creatief, wees bewust, wees actief.

Maar bovenal: geniet ervan en maak lol, demonstreer, rave en dans met ons mee. Want we dansen buiten de lijntjes. Volgende keer komen we naar jullie Demo, Actie, Feestje.

De ADEV crew houdt van jullie.